Historia

Idea Uniwersytetu Ludowego zrodziła się w XIX wieku w małym rolniczym kraju skandynawskim. Genialny Grundtvig, który dla swoich rodaków – Duńczyków, jest równie ważny jak inny jego krajan - Hans Christian Andersen, zaproponował formę edukacji dorosłych, którą nazwał FolkHøjskole. Adresował ją przede wszystkim do  mieszkańców wsi, rolników, których możliwości kształcenia były niewielkie z racji barier: ekonomicznych i geograficznych, a których chciał uczyć aktywnego, twórczego, zaangażowanego  życia. W Polsce metoda ta upowszechniła się w okresie międzywojennym za sprawą takich ludzi jak Ignacy Solarz, który umiał wyłuskać najistotniejsze ziarno tej idei i przeszczepić je na polską glebę. Uniwersytety Ludowe powstawały i rozwijały się jeszcze w okresie PRL-u. Paradoksalnie w czasie transformacji - w latach 90-tych – kiedy wydawało się, że mogłyby przeżyć swoją drugą młodość – doświadczyły w Polsce poważnego regresu.  Wiele jest przyczyn i nie miejsce tu na takie analizy, niemniej w naszym przekonaniu metoda edukacji grundtvigowskiej (jak nazywa się pedagogikę wypracowaną w Uniwersytetach Ludowych) znakomicie odpowiada na potrzeby współczesności i warta jest odrodzenia. Potwierdza to doświadczenie krajów skandynawskich i niemieckojęzycznych, gdzie te formy edukacji dalej znakomicie się sprawdzają.

Podstawowe założenia tej metody to:

  • uczenie się przez praktykę,
  • znaczenie żywego słowa w przekazie wiedzy i doświadczenia,
  • budzenie w uczniach motywacji do rozwoju, odwagi poszukiwania i odkrywania swoich talentów i powołania,
  • partnerstwo nauczycieli i uczniów,
  • holistyczny charakter edukacji (łączenie różnych obszarów wiedzy i doświadczenia).